МАНФОР - шаленец Евангелля

Святы Людвік-Марыя Грыньён дэ Манфор памёр 28 красавіка 1716 года ў Сэн-Ларан-сюр-Сэўры ва ўзросце 43 гадоў. У Заходняй Францыі ён пражыў 20 гадоў. Заснаваў тры супольнасці: Айцоў Манфартанцаў Місіянераў, Дачок Мудрасці і Братоў Манфартанцаў св. Габрыэля.

Святы Людвік дэ Манфор быў незвычайным місіянерам. Ён нарадзіўся ў 1673 годзе. Калі вырас, ён вырушыў пехатою ў Парыж, каб там паступіць у семінарыю Святога Сульпіцыя, якая была вельмі знакамітая сваім высокім узроўнем адукацыі. У яго з сабой было дзесяць талераў, якія ён хутка раздаў убогім. На працягу васьмі гадоў ён практыкаваў пакутныя набажэнствы, навучаў катэхізісу і чуваў пры паміраючых. Распаўсюджваў ружанец, а таксама набажэнства да Найсвяцейшай Марыі Панны, нашай Маці. Да свайго імя дадаў імя Марыі, а да свайго прозвішча назву мясцовасці Манфор, указваючы такім чынам на месца свайго хросту. Ён наведваў убогіх і дапамагаў ім. Ад Нантаў да Пуацье служыў убогім, асабліва тым, якія знаходзіліся ў шпіталях. У Парыжы ён напісаў “Любоў Спрадвечнай Мудрасці”, “Таямніцу Марыі”, а таксама “Трактат аб сапраўдным ушанаванні Найсвяцейшай Дзевы”. Ён даў падставу марыйнаму культу, які ў рэчаіснасці з’яўляецца культам Езуса Хрыста. Падарожнічаючы, ён выразаў фігуркі Маці Божай і складаў песні, вядомыя таксама як кантыкі. Ён звярнуўся да Папы з просьбай аб блаславенстве для ажыццяўленя свайго місіянерскага паклікання і прагнення навучаць на Ўсходзе. Папа зацвердзіў яго пакліканне і прысвоіў яму тытул АПОСТАЛЬСКАГА МІСІЯНЕРА. Аднак тэрыторыяй яго апостальства не была Індыя, а францускія вёскі і то, згодна з воляй біскупаў. Яго місіі мелі характар паўсюдны і вобразны. У іх бралі ўдзел тысячы вернікаў. Яны складаліся з крыжовага шляху, ружанца і разважанняў над таямніцамі святога ружанца, а таксама аднаўлення зарокаў святога хросту. З мэтай ажыўлення сваіх рэкалецый, Манфор складаў кантыкі на мелодыі кабарэтаў.

Яго найвялікшай справай  з’яўляецца Кальварыя ў Понтшато.

Яго найвялікшым крыжам – знішчэнне гэтай Кальварыі па загадзе караля і біскупа Нантаў.

Яго дактрына вельмі глыбокая і тэалагічная.

Крыніцай дактрыны Манфора з’яўляецца навучанне Францыска Сальскага, Вінцэнта дэ Поля, Беруюлія і Оліера, якія былі францускімі духоўнымі ўзнавіцелямі. Так, як гэта відаць ў выпадку з Нантамі, Манфор часта сустракаўся з варожасцю з боку біскупаў. Нягледзячы на гэта, ён заставаўся папулярным прапаведнікам, які звяртаўся беспасрэдна да натоўпаў (больш за 20 000 ў Понтшато). Пазней яму забаранілі ўваход у Понтшато. Яго адкінулі не толькі біскупы, але таксама яго субраты, якія лічылі яго ШАЛЕНЦАМ або СВЯТЫМ. Ім перашкаджала тое, што ён рабіў, а таму спрабавалі яго нават атруціць. У сваю чаргу Манфор застаўся верным свайму дэвізу: ТОЛЬКІ БОГ. Толькі Бог быў яго падтрымкай і радасцю. У выніку, па просьбе біскупа з Люсона і біскупа з Ля Рашэль, ён распачаў місіі ў Ба-Пуату. Змагаючыся з ветрам і хвалямі, не палохаючыся марскіх караблёў, ён паплыў на востраў Ліль-Дзьё. На караблі здарыўся цуд. Дзякуючы малітве, вятры выпхнулі іх у адкрытае мора. Манфор змог даплыць да вострава. Таму ён навучаў, а нават, чыніў цуды, што дазваляла яму ўзмацніць веру людзей. Там ён таксама пабудаваў капліцу.

Малітва дазваляла яму набрацца сілы. У перапынках паміж місіямі ён адпачываў у лесе Мервэнт, дзе яго і знайшлі ў 1715 годзе, за год да яго смерці. Самі вернікі прыйшлі туды па яго. У гэтым самым годзе чатыры браты склалі законныя шлюбы ў прысутнасці Манфора. Манфор напісаў таксама рэгулу кангрэгацыі Дачок Мудрасці, а яе заснаванне даручыў Марыі-Людвіцы ад Езуса Трышэ. Ён прызначыў першага настаяцеля Манфартанцаў, ксяндза Муло, адказнага за заснаваную супольнасць. Ён перадаў яму таксама сваю “Палымяную малітву” ў інтэнцыі святых і місіянераў. Манфор з’яўляецца папярэднікам ХІХ стагоддзя. Ян Павел ІІ, вызнаючы аўтэнтычнасць яго марыйнага паслання, зрабіў сваім дэвізам яго словы TOTUS TUUS. 19 верасня 1996 года папа прыбыў у Сэн-Ларан-сюр-Сэўр, каб памаліцца ля трумны Манфора. Тады ён даў маладым людзям наступнае ўказанне:

“МЕЙЦЕ АДВАГУ ВЕРЫЦЬ!”

   

"...усё рабіць праз Марыю"

 Шлях да еднасці з Марыяй вядзе праз штодзённыя практыкаванні. Мы скончылі этап уводзінаў, цяпер трэба ўзяцца за сапраўдную працу.

Няшмат хто з нас любіць працу, але нічога не даецца без намаганняў. Мы прапаноўваем вам праграму, пабудаваную на падручніку а. Гебхарда, на “Падручніку Прытулення да Марыі…” кожны нявольнік з любові павінен увесь час імкнуцца да гэтага прытулення. А паколькі гэта нялёгка, мы прапаноўваем Вам нашу аўтарскую праграму, падзеленую на дні і тыдні.  

Дадзены тэкст мае рэкамендацыйны характар. Не абавязкова дакладна выконваць кожны пункт дадзенай праграмы. Кожны можа выбраць для сябе той пункт, які яму больш падыходзіць на шляху да еднасці з Марыяй. Усе пункты распрацаваныя для таго, каб дапамагчы і падказаць.

 

ТЫДЗЕНЬ ПЕРШЫ

Істотным практыкаваннем гэтага набажэнства з’яўляецца выконванне ўсіх учынкаў праз Марыю. (СУ 48)

 

Панядзелак і аўторак

У сваім аддані сябе Езусу Хрысту праз Марыю я аддаў усё сваёй Маці, прынамсі так мне сёння здаецца, але каб жыць дасканалым ушанаваннем не досыць аднавіць акт прысвячэння раз у год. Каб Марыя магла ўва мне дзейнічаць, штодзённа, я павінен выракацца сябе і запрашаць Марыю ва ўсё, што я раблю. Не азначае гэта ні ў якім разе, што я не магу звяртацца непасрэдна да Бога, магу і нават павінен! Усё ж такі я кожны дзень малюся “Ойча наш” Памятайма, аднак, што, калі я буду ісці да Яго праз Марыю, Яна будзе дзейнічаць праз мяне. Яна  дапаможа мне!

Калі я трываю ў Яе прысутнасці, то Яна ёсць у кожнай маёй размове, у кожных адносінах, яна робіць мяне здольным да ўсяго гэтага, і я магу ісці да Бога, трымаючы Яе за руку, у мяне няма ад Яе таямніцаў, Яна дапаможа мне ўжо адным фактам сваёй прысутнасці, падкажа і падтрымае.

Таму:

- раніцай, як толькі расплюшчу вочы, аднаўлю свой акт аддання Каралеве Сэрцаў, зраблю гэта таксама на заканчэнне дня, хаця б адным сказам: “Марыя, я ўвесь Твой, прагну перажыць гэты дзень на хвалу Божую!”

- распачну кожную працу з думкай пра Марыю і кароткім заклікам паклічу Яе  падчас выконвання сваіх абавязкаў, досыць нават кароткага ўздыхання: Ave Maria! Вітай, Марыя!

Варта практыкаваць гэтыя практыкаванні на працягу дня, а вечарам зрабіць рахунак сумлення і ўбачыць, наколькі я быў ім верны. Напрыклад, адзін раз, а можа два ці тры? Можна гэта сабе запісаць.

 

Серада і чацвер

Увесь час буду старацца памятаць аб тым, каб моцна трымаць за руку Марыю, і што я практыкуюся ў дасканалым Яе ўшанаванні.

– раніцай, як толькі расплюшчу вочы, аднаўлю свой акт прысвячэння Каралеве Сэрцаў, зраблю гэта таксама напрыканцы для, хаця б адным сказам: Марыя, я ўвесь Твой, прагну перажыць гэты дзень на хвалу Божую!

– распачну кожную працу з думкай пра Марыю і паклічу яе падчас выканання сваіх абавязкаў, досыць кароткага закліку: Ave Maria! – Вітай, Марыя!

– даручу Ёй сваіх блізкіх, а таксама маіх ворагаў, можа нават некалькі разоў на працягу дня, калі атрымаецца? Магу даручыць Марыі людзей, якіх сустракаю, якія сядзяць побач са мной у будынку, якім званю, пішу…

Варта рабіць гэтыя практыкаванні на працягу дня, а вечарам зрабіць рахунак сумлення, каб паглядзець, наколькі я быў верным. Можна нават запісаць.

 

Пятніца і субота

Сёння буду памятаць аб тым, каб выракацца сябе і дазволіць Марыі сабой кіраваць:

– паспрабую заўважыць на працягу дня жаданні, якія вядуць мяне ў бок граху. Можа гэта пажадлівасць цела, а можа вачэй, а можа жыццёвая пыха? Калі я гэта заўважу, паспрабую паглядзець на гэтыя справы вачамі Бога. Ці вартыя яны маёй увагі? І выракуся іх;

– буду аналізаваць свае інтэнцыі, карэктаваць іх. Калі я раблю тое, што не люблю, або вымушаны быць сярод людзей, якія мне не падабаюцца,  тады пастараюся вырачыся свайго духа. Таксама зраблю перад эгаістычным учынкам;

– як раіць св. Людвік, пастараюся вырачыся сябе перад малітвай, св. Імшой, св. Камуніяй, нават калі я добра прыгатаваны, і папрашу Марыю, каб Яе духам і згодна з Яе намерамі перажываць таксама сваю пабожнасць.

Варта рабіць гэтыя практыкаванні на працягу дня, а вечарам зрабіць рахунак сумлення і паглядзець, наколькі я быў верным. Можна нават запісаць.

У суботу падчас рахунку сумлення паспрабую падсумаваць, якое практыкаванне мне даецца лягчэй, якое цяжэй за ўсё.

 

Нядзеля

Засяроджуся на тым практыкаванні, якое на працягу тыдня было самым цяжкім, а вечарам зраблю рахунак сумлення і пагляджу наколькі я быў верны. У гэты дзень ахвярую таксама Богу малітвы, цноты і духоўную чуласць Марыі замест маіх уласных…

ТЫДЗЕНЬ ДРУГІ

  На гэтым тыдні выконвання ўсіх учынкаў праз Марыю, буду паддавацца духу Марыі, каб ён мяне вёў і мной кіраваў. Буду пільнаваць сябе ў трудных сітуацыях, дбаць пра свае інтэнцыі…  і жадаю быць начыннем у руках майстра. „Як камень, кінуты ў мора, так душа павінна занурыцца ў Марыі і ў Ёй знікнуць.” /Трактат 259/. Я гатовы быць паслухмянай прыладай! Сам я не ведаю ўсіх дарог і сцежак. Таму імпульс хай паходзіць ад Марыі! На гэтым тыдні будзем глядзець на інтэнцыі.

 

Панядзелак і аўторак

Буду памятаць аб тым, каб ва ўсім падпарадкоўвацца духу Марыі. Гэты дзень прысвячу на тое, каб прыгледзіцца да сябе – колькі разоў я паддаўся духу Марыі? Ці мой дух такі самы, як Яе дух:

– лагодны і цярплівы (у гаворцы і ўчынках),

– моцны (не паддаецца цяжкасцям і перашкодам)?

Ці я нешта такое ў сабе заўважыў?

 

Серада і чацвер

Буду памятаць аб тым, каб ва ўсім падпарадкоўвацца духу Марыі. Памятаючы пра лагоднасць і цярплівасць з папярэдніх дзён,  гэты дзень прысвячу назіранню за тым, ці мой дух ёсць:

– пакорны (змагаецца з уласным эгаізмам; не памыль таксама пакору з нясмеласцю і знеахвочваннем),  
– чысты (ва ўсім шукае хвалы Божай)?

Ці я нешта такое ў сабе заўважыў?

 

Пятніца і субота

Буду памятаць аб тым, каб ва ўсім падпарадкоўвацца духу Марыі.

Памятаючы пра лагоднасць і цярплівасць, пакору і чыстасць з папярэдніх дзён, гэты дзень прысвячу назіранню з тым, ці мой дух такі самы, як дух Марыі:

– руплівы (не адпачвае на лаўрах),

– мужны (калі я ўпэўнены, як трэба сябе паводзіць, ці я дзейнічаю ня гледзячы ні на што)?

– плодны (на справы, на плёны)?

Ці я нешта такое ў сабе заўважыў?

 

Нядзеля

Вябяру дзве справы з гэтага тыдня, якія былі для мяне самыя цяжкія, і засяроджуся на іх, а вечарам зраблю рахунак сумлення і пагляджу, наколькі я быў верным.

У гэты дзень ахвярую Пану Богу малітвы, цноты і духоўную ўражлівасць Марыі замест маіх уласных… 

ТЫДЗЕНЬ ТРЭЦІ

 

„Гэта адбываецца ў адзін момант, у імгненне вока, адным актам волі, напрыклад, так: “Выракаюся сябе і аддаюся Табе, мая найдаражэйшая Маці!” /СУ 259/

 

Праз заступніцтва Марыі можна маліцца ў думках і ў голас, часам досыць простага ўзнясення духа.

На гэтым тыдні вучымся:

– выпраўляць нашы погляды (погляд духа на чыстыя інтэнцыі Марыі, нават кароткая думка).

– нашу ўласную волю (кароткі акт волі, які я кірую да Яе);

Табе не абавязкова нешта адчуваць! Дзякуючы інтэнцыям, якія нас вядуць, мы распазнаем ці гэта дух Марыі, ці наш асабісты дух. Жыццё ў еднасці з Марыяй  - гэта не пытанне пачуццяў або эмоцыяў, гэта штодзённая праца над сабой, гэта выконванне сваіх абавязкаў.   

На працягу ўсяго тыдня буду практыкаваць духоўную гімнастыку – унутраныя назіранні, частыя кароткія заклікі, вырачэнне сябе ў хвіліны, калі адчуваю спакусу гонару або самазадавальнення.

Тут не трэба бачыць слёзы, эмоцыі, крыкі… гэта праверка штодзённасцю… яна дзейнічае незалежна ад пачуццяў і эмоцый… (Трактат 259).

 

ТЫДЗЕНЬ ЧАЦВЁРТЫ

Падсумаванне

 

Мы ўвайшлі ў тэму жыцця праз Марыю. Істотным практыкаванне гэтага сапраўднага ўшанавання з’яўляецца выконванне ўсіх ўчынкаў праз Марыю. Я даю Ёй цалкавітую вольнасць для дзейнасці. Менавіта Яна тут кіруе

Штодзённа сабе аб гэтым нагадваю праз скарочаны акт прысвячэння, заклікаю яе перад кожнай працай, заданнем і г.д. – досыць нават два слова: Вітай, Марыя! Але менавіта для таго, каб Яна гэту працу, гэта заданне змагла рэалізаваць. Я даручаю Ёй іншых людзей, якіх сустракаю, з якімі размаўляю, але таксама кожны боль, радасць, поспех – усё аддаю Ёй, таму што ведаю свае пажадлівасці, або прынамсі стараюся іх пазнаваць, і ў сітуацыях, калі з імі змагаюся, тады асабліва чуваю… Паколькі ўжо не аднойчы дасведчыў, што гэта зусім нялёгка, цяпер я ведаю, што лепш гэта рабіць з Ёй, выракаючыся сябе. А таму выракаюся сябе… нават калі маю прафесарскую ступень.

І не толькі ў прысутнасці людзей, або падчас працы, якую не люблю. Выракуся сябе таксама перад пабожнымі практыкаваннямі і папрашу, каб Марыя кіравала маёй малітвай, адарацыяй і г.д… каб яны былі прыгожымі і годнымі вялікага Бога, якога я люблю, і якому служу! Памятаю таксама аб тым, каб карэктаваць свае інтэнцыі. 

Увесь гэты тыдзень буду далей практыкаваць духоўную гімнастыку – унутраныя назіранні, частыя кароткія заклікі, вырачэнне сябе, калі адчуваю спакусу гонару або самазадавальнення.

Перакладзена з польскай мовы.

Падрыхтавана на падставе матэрыялаў

манфартанскай супольнасці "Królowa Serc"

Што на самай справе азначае давяранне сябе Марыі ў штодзённым жыцці

Давяранне Марыі ў штодзённым жыцці

Ёсць дні, калі шмат спраў укладаюцца зусім не так, як бы мы хацелі. У такія хвіліны давер Марыі можа стаць дарогай, якую чалавек адкрывае ў чарговы раз наноў. Часам гэта прыходзіць праз маленькі жэст – кароткую малітву, уздыханне, думку ў глыбіні свайго сэрца. Часцей аднак пачынаецца з непакою і пытання: ці сапраўды я магу даверыцца да канца? У гэтым пытанні хаваецца напружанне штодзённага выбару. Гэта запрашэнне, каб затрымацца і паглядзець трохі глыбей.

 

Гісторыя, якая адкрывае сэнс

 

Даручэнне сябе Марыі не нараджаецца ў пустаце. У гісторыі св. Максімільяна Марыі Кольбэ мы бачым, як моцна марыйная духоўнасць пераплятаецца з жыццём. Максімільян не шукаў у Марыі толькі заступніцу, ён выбраў Яе за правадніцу і Маці. Ён вучыўся гэтаму з самых малых гадоў і вёў да гэтага іншых, паказваючы, што аддане сябе Марыі – гэта даручыць свой лёс у добрыя рукі. Гэта не ўцёкі ад адказнасці, але глыбокі выбар даверу, які адкрывае чалавека на штодзённую прысутнасць Бога.

 

Марыйная духоўнасць, пра якую так шмат прыгожа пісаў Максімільян, заключаецца не ў разважанні над вялікімі таямніцамі, а на простай блізкасці. Марыя вядзе да Езуса – заўсёды і ўсюды. Яе прысутнасць дае супакой у сэрцы, нават калі не ўсё ідзе так, як мы думалі. Такі досвед нараджае глыбокі давер і становіцца святлом нават у перыяд няўпэўненасці.

 

У штодзённых справах, у стомленасці і радасці, шмат людзей знаходзіць супакой менавіта ў аддані сябе Марыі. Не трэба прамаўляць вялікія словы. Досыць проста падумаць: “Марыя, даручаю сябе Табе”. Так распачыналася дарога веры шматлікіх святых і звычайных людзей, якія ў Яе вычыліся радасці Божага дзяцінства.

 

Духоўнае вымярэнне гэтага шляху

 

Даручэнне Марыі вядзе да даверу, які перамяняе спосаб перажывання веры. Гаворка не ідзе аб тым, каб адмовіцца ад сваіх рашэнняў, але аб свядомым даручэнні кожнага дня Таму, хто блізкі нам праз Марыю. Калі мы вучымся аддаванню, мы адчуваем, што Марыя дзейнічае ціха. Яна не  навязваецца, вядзе крок за крокам. Такі стыль становіцца сілай у штодзённых выбарах, незалежна ад таго, ці гэта датычыцца вялікіх спраў, або зусім простых.

 

У духоўнасці Касцёла давяранне Марыі – гэта шлях узрастання ў любові. Мы становімся больш адкрытымі на ласку, менш скаваныя ўласнымі планамі. Гэта шлях даверу, на якім не ідзе гаворка аб тым, каб пазбегнуць памылак, але аб будаванні адносінаў. Гэта адносіны, якія вяртаюць унутраны супакой і дапамагаюць захаваць надзею, калі жыццё прыносіць выпрабаванні.

 

Святы Максімільян Марыя Кольбэ заахвочваў не затрымлівацца толькі на пачуццях і настроі. Вера абапіраецца на рашэнні даручаць штодзённасць Марыі, нават у найменшых справах. Гэта вядзе да суцішэння непакою і да вольнасці, якая нараджаецца з упэўненасці, што мы належым Богу праз рукі Маці.

 

Думка на дарогу

 

Часам самы просты акт даручэння змяняе перспектыву дня. Калі прыходзіць непакой або стомленасць, досыць кароткай малітвы ў сэрцы. Марыя не кажа: “Усё будзе так, як ты хочаш”. Яна запрашае аднак, каб з даверам даручыць Ёй свой дзень. Хто адкрываецца на гэта запрашэнне, пачынае разумець, што нават самыя звычайныя хвіліны могуць стаць ступенямі, каб быць бліжэй да Бога.

Крыніца: https://rycerzniepokalanej.pl/